ZAL MIJN LAATSTE BOS OOK VERDWIJNEN?
Categorie(ën): Casussen, Ecologie, Energie besparen, Trees
(Dit is een Indonesische casus. Klik hier als je die wilt lezen)
Mijn naam is Ali. Ik ben 12 jaar geleden geboren in Berseri een mooi dorpje aan de rand van het bos in het district Kali Buntu in het zuiden van Sumatra, Indonesië. Mijn vader was een boer, die in het bos voedselgewassen zocht. Wij kinderen speelden daar en letten op de koeien. We zochten er ook wilde vruchten en vingen vis in het heldere water van de rivier. Iedere dag gingen mensen van het dorp het bos in. Onze ouders hadden er kleine stukjes vrijgemaakt om er akkertjes aan te leggen en verzamelden rotan. Soms gingen ze ook jagen. Het bos was heel dicht, vol grote bomen, dieren en prachtige vogels. Nizam, de medicijnman in ons dorp, verzamelde er kruiden om geneesmiddelen te maken voo als er iemand ziek werd.
Helaas alle geluk en ons mooie leven is weg. Vier jaar geleden kwamen er mensen uit de stad. Wij kinderen wisten niet wat er gebeurde. Maar we hoorden ze zeggen dat ze hier een oliepalmplantage wilden aanleggen. Ik wist niet eens wat een oliepalm was. Onze leraar vertelde het de volgende morgen: de oliepalm is anders dan de palmen die we wel kenden, zoals de kokospalm. De vruchtjes zijn heel klein, maar heel waardevol vooral als je ze naar een ander land verkoopt. “De oliepalm is erg nuttig” zei meneer Bachri, “ze maken er spijsolie, cosmetica, zeep en nog veel meer van.”.
Er is iets gebeurd
Er gebeurde wat vreemds. Ze kapten alle bomen en brandden het bos af, elke dag hoorden we enorm lawaai van de grote machines, die de bomen afvoerden. Ze maakten het land ook nog plat. Mijn vrienden en ik waren heel triest, want we hadden geen plek meer om te spelen en onze koeien te hoeden, vissen ging ook niet meer, want de rivier was erg smerig. We kunnen er niet eens meer in zwemmen. Onze ouders werden steeds treuriger.Vandaag kwam mijn vader thuis zonder vis. Wat moeten we nu eten? Onze moestuin achter het huis is ook weg, want het bedrijf heeft daar aarde gestort
Het probleem
Onze ouders waren het niet eens met het project, maar sommigen dachten, dat er zo een kans was dat jonge mensen een baan konden krijgen. Dat is begrijpelijk, want ze hebben nu geen geld voor school. Toen zij zelf jong waren, was er helemaal geen school, ze hielpen hun ouders al op het veld toen ze klein waren. Het probleem is nu dat we geen land meer hebben om wat rijst en groenten te kweken en geen bos om fruit te halen. Het land is gewoon van ons afgepakt!
Een paar dagen nadat dit gebeurde hielden de oudere mannen een vergadering in de ‘balai desa’, de plaats waar de dorpsproblemen worden besproken. Het werd erg laat. Wij kinderen wisten niet wat er gezegd is, maar mijn vader kwam kwaad thuis. Ik hoorde hem tegen mijn moeder zeggen dat het bedrijf ons geen compensatie wil betalen voor het land, omdat het niet van ons was, maar van de regering.
Wat zal er nu gebeuren?
Een groep van onze mensen praatten in het geheim en zij hadden wapens! Tegelijk was de weg vol met allerlei wagens, bewaakt door soldaten. De rust is weg uit ons dorp. Er zijn nu allerlei huizen, waar je kunt eten en waar harde muziek klinkt. De mensen, die daar werken zeggen, dat ze dat nodig hebben om uit te rusten. Ik snap dat niet. Als het is om te rusten, waarom lopen er dan zoveel jonge vrouwen rond? Mevrouw Pipit, onze lieve onderwijzers, zegt dat we daar niet mogen komen. 
Ik was echt treurig. De plekken, waar ik als kind van hield, zijn weg. Het bos is weg, er zijn alleen nog een paar bomen aan de rand van het dorp. Waar kunnen we nu onze koeien laten grazen? (N.B. In Indonesië lopen koeien niet in de wei, maar in het bos, of de boeren snijden bossen gras en brengen die naar de koeien in de stal). Veel van mijn vrienden zijn ook weg: ze moeten nu hun ouders helpen die op de plantage werken.
Mijn hoop
Nu hoop ik maar dat ze het laatste stukje bos laten staan, de enige plek waar ik nog kan genieten van mijn prachtige bos, mijn groene bos. Maar er is niet veel hoop, ik hoorde dat ze ook de rest van het bos willen ontginnen. Wat willen ze eigenlijk? Zal deze nachtmerrie nooit eindigen? Kun jij me helpen?
Vragen
- Hoe zouden we Ali en andere mensen kunnen helpen het laatste bos te redden?
- Wat zou een bedrijf moeten doen als ze een project willen beginnen in een dorp?
- Wat zouden de mensen in het dorp moeten/kunnen doen met dit probleem?
- Waarom is dit niet een probleem van Ali en zijn vrienden alleen, maar een probleem van ons allemaal?
- Een deel van jouw ‘footprint’ op de wereld is ook een stuk gekapt bos ergens. Bespreek of onderzoek welke producten die je gebruikt afkomstig zijn van gekapte bossen (zoals palmolie dus).
- Wat kunnen we allemaal doen om de bossen te redden?
Casus bedacht door de Indonesische docenten
Husnan (Bogor),Try Yulisman (Dinas Perkebunan), Adio Syafri ( Palembang). Tunggul Butarbutar.
Ga nu met een groepje aan het werk en gebruik het werkplan
In de nieuwsberichten op deze site kun je meer vinden over bossen en ontbossing, maar natuurlijk ook op internet. Als je op het internet surft, is het handig om een internet logboek bij te houden
Het kappen van tropische wouden heeft wereldwijde economische aspecten. De gevolgen voor de plaatselijke bevolking zijn verbonden met dingen die aan de andere kant van de wereld gebeuren. Veel bos wordt gekapt om oliepalmplantages aan te leggen.
Nog wat informatie hierover:.
De productie van palmolie is de belangrijkste reden om bossen te kappen in zuidoost Azië., vooral in Maleisië en Indonesië. Nederlandse bedrijven spelen hierin een belangrijke rol. ‘Vet fout’ is een rapport hierover. Milieudefensie vraagt hierin Nederlandse bedrijven geen palmolie te kopen als niet zeker is dat het van een duurzaam beheerd bedrijf komt. Elke minuut wordt er wereldwijd 7 hectare bos gekapt, vooral voor de olieplantages. Nederland is een grote importeur van palmolie (voor voedsel, wasmiddelen, cosmetische producten en dierenvoer en dus verantwoordelijk voor veel van dat kappen Milieudefensie probeert bedrijven kritischer te maken. Ze zouden voorwaarden moeten stellen voor hun aankoop
Voorwaarden moeten zijn:
- Geen bos meer kappen,
- Geen bos meer afbranden,
- Minder bestrijdingsmiddelen en kunstmest gebruiken,
- De rechten van de plaatselijke bevolking respecteren,
- Betere werkomstandigheden voor de mensen die er werken
Maleisië en Indonesië hebben in hun regenwouden een enorme biodiversiteit: 10% van alle bloemplanten van de wereld, 17% van alle vogelsoorten, 12% van alle wilde zoogdieren, etc. De Indonesische NGO SawitWatch zegt: “De plaatselijke bevolking heeft vaak een duurzame menaier van bosbeheer – tot de palmolie-industrie het overneemt”.… en de verdiensten gaan dan naar de multinationals, en meestal niet meer naar de plaatselijke bevolking. De acties in Nederland (en andere landen) eisen van de bedrijven dat ze hun verantwoordelijkheid nemen.
Links:
http://www.rspo.org = the site of: Round Table on Sustainable Palmoil